Jamajczycy
Kim jest Jamajczyk? Mieszkańcy wyspy uśmiechają się do siebie, patrząc, jak świat usiłuje znaleźć odpowiedź na to pytanie. Mamy - powiadają - własne wyobrażenia o sobie. Ale skłaniamy głowy w uprzejmym pozdrowieniu, spotykając ludzi z innych krajów, którzy witają nas okrzykami „yeah, mon", „Jamajka no problem!" albo „Bob Marley!", kiedy słyszą, że pochodzimy z wyspy.Kolorowi rastamani kojarzą się z muzyką, wolnością, miłością i całkowitą beztroską. Turystów raczej nie przerażają dready (ang. Dread - budzić grozę, odstraszać; trwoga, gniew boży), nie wiedzą nawet, że według tradycji powinny powodować przynajmniej uczucie niepokoju i że przyjaźnie nastawiony rastaman to taki, który ma je schowane pod czapką.
Cokolwiek można pomyśleć o urokliwych placach, przestępczości, uzbrojonych yardies (złodziejaszki) albo popisach drużyny Reggae Boyz na Mistrzostwach Świata w Piłce Nożnej 1998 r„ D ganji (marihuana) lub rastafarianizmie - świat dobrze zna Jamajkę. A raczej tak mu się wydaje.
Wieczny nastolatek
Jamajka jest jak wieczny nastolatek: zadufana w sobie, rozśpiewana, głośna, dumna („nuff" mówi się „na skale", czyli na wyspie) - i wiecznie nieśmiała. Nie ma w tym nic zaskakującego. Na przestrzeni wieków uwarunkowania historyczne i współczesność ukształtowały 2,5 min ludzi funkcjonujących w zawieszeniu pomiędzy tym, jak są postrzegani na zewnątrz, a tym, jak postrzegają się sami.